Een zeer avontuurlijke dag! - Stranded in Roanoke en Hickory! - Teams split up...

Het weer in Greenville was prima. Het was bewolkt maar de cloudbase lag hoog genoeg om te vertrekken. De eerste track naar New River Valley was een mooie. Vliegend boven, tussen en onder allerlei lagen bewolking was een zeer mooi gezicht.

New River Valley was een zeer rustig veldje waar we al schommelend in de bijbehorende stoelen genoten van het doorbreken van de ochtendzon.... What more can a man wish for?

Ook de track naar het nog meer betoverende Smith Mountain Lake airport was een verademing om te zien. Een prachtig gebied met nog mooiere huizen schoof onder ons door terwijl we opzoek waren naar het "verborgen vliegveld". Smith Mountain Lake airport was een kleine strip tussen de bomen met een aardige downsloop. Een genot om hier te mogen landen.

Na een korte rustpauze in dit paradijsje besloten we koers te zetten naar onze volgende bestemming, Hickory Regional Airport. Al snel bleek dat het weer zoals dat op de vorige 2 tracks was, snel aan het veranderen was. Ferdinand, Kurt en Charles besloten al snel om boven het wolkendek op 8500 feet te gaan vliegen terwijl de twee andere teams besloten tussen twee wolkenlagen in te gaan vliegen. Na zo'n 30 minuten bleek dat de bovenste wolkenlaag samensmolt met de onderste laag en zodoende werden we gedwongen om steeds lager te gaan vliegen. Doordat de route ging over de uitlopers van de Apelachen (redelijk hoog gebergte) was de grond glooiend en de elevatie zat zo tussen de 1700 en 2000 ft. Kees en Jeroen bleven maar dalen om onder de wolken te kunnen blijven. Echter vlogen ze op een gegeven moment zo laag dat ze niet meer dan 300 tot 400 ft boven de grond zaten, net tegen het wolkendek aan. De radar service en flightfollowing hield ook op omdat de luchtverkeersleiding ons niet meer kon zien en horen op deze lage hoogte. Slingerend tussen hoge antennemasten en zoekend naar lager terrein besloten ze toch maar een "emergency climbout" door de wolken te maken. Geen idee hebbend hoe hoog de top of clouds waren klommen ze uit door de dikke overcast bewolking. Zo rond de 6000 ft braken ze door de bewolking en zagen tot hun verbazing dat het wolkendek zich uitrekte zover ze konden kijken.

Eenmaal weer in contact met de luchtverkeersleiding hoorde zij ook dat Hickory imiddels IFR was geworden. Het was dus onmogelijk om dit veld te nog bereiken. Ook de weeromstandingheden van alle velden om hen heen bleken weinig bemoedigend. Alles zat in de mist en onder een dikke laag overcast bewolking.... Wat nu???

Na alle opties te hebben bekeken leek het verstandigst om terug te vliegen naar Smith Mountain Lake Airport. Op dat moment hoorde ze ook dat Ferdinand, Kurt en Charles te horen kregen dat Hickory niet te bereiken was. Na wat heen en weer gepraat met de luchtverkeersleiding konden we hen op de hoogte brengen van ons plan en zij belsloten ook om om te keren en terug te vliegen naar Smith Mountain Lake.

Van Lex en Erik hadden we echter niets vernomen en we hadden dan ook geen idee waar ze zaten of wat ze aan het doen waren?

Na ongeveer een uur terug gevlogen te hebben boven de bewolking opende deze deze zich en konden we de daling in zetten naar Smith Mountain Lake. Eenmaal geland stond de eigenaar van de vliegschool die ons bijna 2 uur eerder had uitgezwaaid vreemd te kijken en zei "He guys, back again???" Nu stonden we al een uur met 2 kisten weer op Smith Mountain Lake en hadden nog steeds niets gehoord van Lex en Erik. Toen ging de telefoon. Ze hadden net als Kees en Jeroen op lage hoogte toch nog een veldje weten te bereiken en waren daar geland. Ook gestrand!

Na telefonisch informatie te hebben ingewonnen bij 1-800-WX-Brief werd duidelijk dat verder vliegen naar het zuiden, oosten of zuid-oosten geen nut had. Overal was het slecht. De teams op Smith Mountain Lake besloten na eerst te hebben gelunched in een supermarkt, om naar Roanoke in Virginia te vliegen. Dit was een redelijk grote plaats op 40 NM waar we hoogstwaarschijnlijk wel een hotel konden krijgen. Lex en Erik konden niet anders dan wachten op betere condities om dan ook proberen te vliegen naar Roanoke. Al snel bleek dat dit niet ging lukken. Uiteindelijk hebben Lex en Erik toch Hickory kunnen bereiken door laag over de grond te vliegen.

Met Erik en Lex gestrand in Hickory en de anderen in Roanoke besloten we er maar het beste van te maken. Ook de vooruitzichten voor de komende 2 dagen waren weinig bemoedigend. Veel lage bewolking en slecht zicht waren de voorspellingen....

Eerst maar eens een hotel zoeken en dan zien we morgen wel weer.